در دنيای پرتحول امروز با پشت سرنهادن تفكر سنتی درباره مديريت منابع انسانی، وارد عصر جديدی شده ايم كه ساختار فكری آن آكنده از عمق بخشيدن به ارتباطات واطلاعات و توجه به مناسبات و مشاركت نيروی انسانی دانشگر به جای نيروی انساني عملكردی است. توجه به مديريت منابع نيروی انسانی يا بی توجهی به آن وجه تمايزسازمانهای يادگيرنده دانا و سازمانهای سنتی نادان شده است.

تحقيقات پيرامون مسايل منابع انسانی نشان می دهد كه سازمانهايی كه بر بسترافزايش دانايی نيروی انسانی خود پيش مي روند و مشاركت و همفكری نيروهای انسانی خود را در امور سازمانی خود می طلبند، به مراتب از هم افزايی بيشتری نسبت به سازمانهای ايستا و سنتی كه كانالهای ميان افراد را بسته نگه می دارند و برای فرايندهای اطلاعاتی ميان كاركنان، محدوديت ايجاد می كنند، برخوردارند.

بیائید با هم بیاندیشیم:

جهت بررسي شيوه های توسعه منابع انسانی در سازمانها و نيز بررسی دلايل نبود توجه لازم به توسعه و رشد نيروی انسانی به عنوان سرمايه بزرگ سازمانها شما چه راهکاری را پیشنهاد می کنید؟