طبق گفته‌ی کاتزنباخ و اسمیت، شش اصل برای کار تیمی وجود دارد:

جهت دریافت کامل مقاله بر روی ادامه مطلب کلیک کنید

چگونه بر روی رئیس خود تاثیر مثبت بگذاریم؟ قسمت دوم و پایانی

11_ مطلع باشید. با مطالعه مجلات و نشریات مربوط به حرفه خود و شرکت در جلسات، سمینارها و نمایشگاههای مربوطه، همواره از آخرین رویدادهای حرفه خود مطلع باشید.

12_ به روز باشید. در زمینه اطلاعات عمومی، حقوقی و پیشرفتهای زمینه کاری خود اطلاعات کسب کرده، مهارتهای خود را تقویت نموده و همواره در پی کسب مهارتهای تازه باشید.

13_ مودب باشید. احترام و صداقت خود را به رئیس خود نشان دهید و از او در مقابل دیگران نیز با احترام یاد کرده یا لااقل پشت سر او بدگویی نکنید.

14_ انعطاف پذیر باشید. تغییرات ناگزیر رخ خواهند داد و سازمانهای مختلف به افرادی نیاز دارند که بتوانند با شرایط تازه همراه شوند.

15_ به سلامت خود اهمیت دهید. هنگامی که ضعیف و ناتوان باشید، خلاقیت و کارایی شما نیز تحت تاثیر قرار گرفته و موقعیت شما را به خطر می اندازد.

16_ زندگی خصوصی خود را پشت در محل کار بگذارید. همکاران شما روانکاو نیستند و بیان مشکلات خصوصی نه تنها به شما کمکی نمیکند، بلکه موجب افت بازدهی خواهد شد، این کار اعتبارتان را خدشه دار ساخته و روابط کاریتان را از بین میبرد.

17_ بیش از وظایف مشروحه خود توانایی داشته باشید. وظایف کوچک اما متفاوتی بر عهده بگیرید، در مواقع ضروری ساعات بیشتری به کار بپردازید و هرگز نگویید: «این کار در حیطه وظایف من نیست».

18_ عضوی از گروه باشید. به رئیس و همکاران خود نشان دهید که قلباً خیرخواه آنان هستید و هر زمان که لازم باشد آماده همدلی و یاری هستنید.

19_ هر از گاهی استراحت کنید. زندگی متعادل و ذهنی شفاف میتواند انرژی و روشن بینی شما را افزایش دهد، پس زمانی را به استراحت بپردازید.

20_ ظاهر و رفتاری مثال زدنی داشته باشید. هرگز نگذارید کسی تصور کند که به اجبار کار میکنید. بلکه باید طوری رفتار کنید که گویی منتظر ترفیع و تشویق هستید.

چگونه بر روی رئیس خود تاثیر مثبت بگذاریم؟قسمت اول

داشتن شغلی مناسب و داشتن روابط کاری خوب، آرزوی هر فرد شاغلی است. اما گاهی به دست آوردن این شغل به اندازه راضی نگهداشتن رئیس مشکل نیست! در واقع ورود و باقی ماندن در یک سازمان، موسسه، کارخانه، شرکت و هر محیط کاری دیگری، علاوه بر اینکه به تواناییهای خاص و متناسب با آن نیاز دارد، بلکه نیازمند هوش، سیاست کاری صحیح و نشان دادن تواناییهای فردی است.

گاهی تصور می کنیم همین که کار خود را بدون مشکل انجام می دهیم کافی است، اما در دنیایی که تناسبی بین نیروی متخصص و کار مناسب وجود ندارد، رعایت نکات زیر میتواند در حفاظت از موقعیت شغلی بسیار مفید واقع شود:

1_ اهداف را بشناسید. خود را با اهداف و ارزشهای رئیس و سازمان خود تطبیق دهید و اولویتهای رئیس خود را اولویت خود بدانید.

2_ بدانید که چگونه ارزیابی خواهید شد. بدانید که دقیقاً کدام مهارتها، رفتارها و فضائل شما مورد قضاوت قرار گرفته و تشویق خواهد شد.

3_ قابل اطمینان باشید. آنچه را که گفته اید، حتی بهتر از آن انجام دهید. کمتر قول بدهید و بیشتر عمل کنید.
4_ انرژی مثبت بدهید. شما نباید شخص معترض و نالان سازمان بوده و راهکارهای رئیس یا سازمان را زیر سوال ببرید. شما باید تشویق کننده و الهام بخش باشید، کسی که همه مایلند در کنار وی کار کنند.

5_ کار خود را به موقع و به حرفه ای ترین روش ممکن انجام دهید. آن دسته از ایده های رئیس خود را که می توانند به او و بخش مرتبط با وی کمک کنند عملی ساخته، مسئول به کار گرفته شدن آنها باشید.

6_ اشتباه خود را بپذیرید. هنگام بروز اشتباه و توضیح دادن درباره آن، به جای پرداختن به آنچه غلط انجام داده اید، بر آنچه آموخته اید تمرکز کرده و مسئولیت خطای خود را بپذیرید.

7_ سازمان یافته عمل کنید. قبل از ترک محل کار خود، برای روز بعد برنامه ریزی کنید. وظایف خود را به نسبت فوریت و اهمیت دسته بندی کنید و با خود قرار بگذارید که حداقل دو مورد اول فهرست خود را حتماً انجام دهید.

8_ وقت شناس باشید. حضور به موقع و حتی زودتر بر سر کار و یا در جلسات، نشانه علاقه مندی، قابل اطمینان بودن و توانایی شما در اداره موثر فعالیتها است.

 9_ کاردان باشید. برای پاسخ هر پرسش یا حل هر مشکلی سراغ رئیس نروید. ابتدا خوب به آن فکر کنید و اگر باید مشکلی را به رئیس گزارش دهید، چند راه حل هم برای آن پیشنهاد کنید.

10_ افقهای خود را گسترش دهید. از دوره های آموزشی سازمان استفاده کنید و برای شرکت در پروژه هایی که متفاوت از تجربیات و امور روزمره شماست، داوطلب شوید.

ادامه دارد...

نقش مديريت مشاركتي در هزاره سوم(قسمت سوم و آخر)

نقش مديريت مشاركتي در هزاره سوم(قسمت دوم)

عضو هیات علمی سازمان مرکزی دانشگاه آزاد اسلامی و دانشجوی دکترای مدیریت

از جمله محاسن كه از طريق مديريت مشاركتي حاصل مي‌گردد عبارتنداز:

ـ مشاركت فكري كاركنان با مديران يكي از بهترين روشهاي مشورت همگاني با مدير است كه با اجراي «نظام پيشنهادها» در كليه سازمانها قابل اجرا مي‌باشد. سيستم پيشنهادات اولين برنامه و به عبارتي ديگر مهمترين برنامه مديريت از راه مشاركت مي‌باشد، كه به راههاي اخذ پيشنهادات كاركنان در سازمان و نحوه ارزيابي و اعطاي پاداش مناسب به پيشنهادات پذيرفته شده مي‌پردازد. نظام پيشنهادات يكي از ابزارهاي كارآمد در پرورش مغزهاست. بر اساس اين سيستم كه با انگيزه اعتلاي روحيه تعاون و همكاري كاركنان و همچنين ايجاد احساس مسئوليت و مشاركت در سرنوشت سازمان است، كليه كاركنان از عالي‌ترين رده سازماني تا پايين‌ترين سطح آن مي‌توانند پيشنهادات، نظرات، ايده‌ها و ابتكارات خود را براي رفع مشكلات و نارسائيهاي موجود در روند كارهاي سازمان خويش ارائه دهند در اين سيستم پيشنهاد دهندگان بر طبق ضوابط خاصي مورد تشويق قرار مي گيرند. بررسي و مطالعات  620 سازمان و شركت در ژاپن نشان مي‌دهد كه درصد مشاركت كاركنان  حدود6/66 بوده است و از ميان پيشنهادهاي پذيرفته شده، بيش از 80 درصد اجرا مي‌شود كه ثمره اقتصادي ناشي از اجراي اين پيشنهادها بيش از 3 ميليارد دلار است. در اين رابطه مي‌توان به شركت ماتسوشيتا  كه با 6 ميليون پينشهاد دريافتي مقام اول را در سال 1985 در بين شركتهاي ژاپني بدست آورده است، همچنين به آمار جالبي از ركورد تعداد پيشنهادهاي يك نفر ژاپني در يكسال با رقمي بالغ بر 16821 پينشهاد اشاره نمود. كه در اين باره خالق انسانها به آخرين فرستاده‌اش حضرت محمد (ص) فرمان مي دهد كه با مردم مشورت كن (و شاور هم في الامر – قرآن كريم) حضرت علي (ع) مي‌فرمايند: «كسي كه استبداد راي داشته باشد هلاك خواهد شد و كسي كه با مردم مشورت نمايد در عقل هاي آنها شريك شده است.»

ـ يكي از نيازهاي مهم مدير تشخيص بهترين نظر در تصميم گيري‌ها است. «بهترين راه داشتن يك نظر خوب، داشتن نظرات متعدد است.» در قران كريم نيز خداوند مي‌فرمايد: فبشر عبادالذين يستمعون القول فيتبعون احسنه اي پيامبر بشارت ده بندگاني را كه گفتارهاي مختلف را مي‌شنود و از بهترين آنها تبعيت مي‌كنند. به مدد بكارگيري مشاركت در مديريت و تصميم‌گيري است كه مي‌توان كارها را به روش درست انجام داد و از ميان راههاي مختلف راه اصلح را برگزيد. با ياري جستن از مشاركت و مشورت است كه مخاطرات تصميم‌گيري كاهش مي‌يابد، ضمانت اجرايي تصميمات افزايش يافته، دامنه بصيريت و آگاهي مشورت كننده گسترده‌تر شده و روحيه كاري تقويت مي‌گردد.

ـ  يكي از مهمترين عوامل موفقيت سازمانها حاكميت روابط انساني مناسب بين مديران و كاركنان آن سازمان است. در سازمانهايي كه روابط انساني خصمانه و ناعادلانه حاكم باشد كاركنان انگيزه همكاري خود را با مديريت از دست داده و سازمان موفق به انجام وظايف خود نگرديده و به اهداف خود دسترسي نخواهد يافت. مشاركت كاركنان انگيزه آنها را در حل مسائل سازمان افزايش مي‌دهد و چون كاركنان فضايي براي اظهار نظر پيدا مي‌كنند و مديران به اين نظرات گوش مي‌دهد ارتباط بين مديريت و كاركنان بهبود يافته و عقده هاي رواني كه موجب نارضايتي مي‌شود كاهش يافته و يا از بين مي‌رود.

ـ از ويژگي‌هاي سازمان مشاركت جو، ساختار متغير و تعاملي آن است. در فعاليت‌هاي از پيش برنامه‌ريزي شده مناسبترين ساختار، ساختار سنتي و مكانيكي است اما در شرايط مشاركتي، ساختار پويا راهگشاتر است و نظام كنترلي كمتر برقرار مي‌شود. در چنين شرايطي افراد از آزادي عمل بيشتري برخوردارند، البته با اين فرض كه در سازمان تعادل و موازنه برقرار باشد، زيرا اعضاي چنين سازماني نه محيط كار خود را آشفته و پر هرج و مرج مي‌خواهند كه افراد به هر كاري دست بزنند و نه اين كه مي‌خواهند كنترل مستقيم به گونه‌اي باشد كه هيچ جرقه ذهني متبلور نشود.

ادامه دارد...

كاركنان هر سازمان به دليل داشتن نظرات، افكار وخلاقيتهاي متنوع و متفاوت با ارزش‌ترين سرمايه‌ها به حساب مي‌آيند به همين منظور مي‌توان گفت يكي از مديريتهايي كه مي‌تواند به اين سرمايه با ارزش ومتناسب با خصوصيات و روحيات آنها، هويت ببخشد مديريت مشاركتي است. در اين نوع مديريت به نيروي انساني تنها به عنوان ابزاري جهت نيل به اهداف سازمان نگريسته نمي‌شود. ارزش دادن به انديشه‌ها، پيشنهادها، خلاقيتها، آموزش، مشاركت دادن آنها در تصميم‌گيريهاي امور سازمان به فعال سازي آنها براي تحقق كارآمدتر و اثربخش‌تر اهداف سازماني كمك مي‌كند.

مشاركت در طول ادوار مختلف همواره با مردم بوده و تقريبا از زمانيكه انسان به زندگي  اجتماعي روي آورد، مشاركت نيز به عنوان عنصر لاينفك انسانها درآمد و در سراسر روزگار راه تكامل را پيمود تا جائيكه  امروزه، مردم در تعيين سرنوشت خويش دخالتي آگاهانه و واقعي دارند، به ويژه در دهه‌هاي اخير اهميت مشاركت مردم در امور سياسي، اقتصادي و اجتماعي معنايي تازه يافته است. اين اهميت در درجه اول ناشي از رشد و پيچيدگي جوامع روزگار ماست، به تبع اين تغيير و تحول، سازمانها نيز كه قسمتي از جوامع مي‌باشند به سوي پيچيدگي و گستردگي قدم برداشته‌اند و در نتيجه براي پاسخگويي به اين تغيير و تحول رو به سوي مديريت مشاركتي ‏‎(Participative Management)‎‏ آورده‌اند تا بتوانند از ايده‌ها، نظرات و ابتكارات كاركنان در اداره امور سازمان استفاده كنند. در اين راستا بسياري از سازمانها موفقيت چشمگيري بدست آورده اند.

اگر مديريت مشاركتي را به سان رهيافتي جامع براي جلب مشاركت فردي و گروهي كاركنان در جهت حل مسائل سازمان و بهبود مستمر در تمام ابعاد تعريف كنيم و بر اين باور باشيم كه مديريت مشاركتي ارتباط دائم، متقابل و نزديك بين مديريت ارشد و كاركنان است مي‌توان گفت كه: مديريت مشاركتي به معناي مشاركت داوطلبانه و ارادي افراد در تصميم‌گيري‌ها از طريق ارائه پيشنهادات مفيد و تعهد كاري در انجام كارها و پيشبرد فعاليتهاي گروهي سازمان است.بر پايه اين تعريف، مشاركت كاركنان در كارهايي كه به خود آنها مربوط مي‌شود؛ شخص را تشويق مي‌كند كه به تحقق هدفهاي گروه كمك كرده و در مسؤليت‌ها و پيامدهاي آن سهيم شود. مديريت مشاركتي دو هدف عمده را دنبال مي كند: نخست، ارج نهادن به ارزش‌هاي انساني و به ياري طلبيدن افرادي كه به نوعي با سازمان در ارتباط اند. دوم، به‌عنوان ابزاري مناسب جهت بالا بردن بهره‌وري و پيشبرد سازمانها به سوي هدفهاي از پيش تعيين شده.

هر چند علم مديريت طي هزاران سال مراحل تكاملي خود را طي نموده و در سطح گسترده‌اي رواج يافته ، ولي در دهه‌هاي اخير مورد توجه خاص قرار گرفته است. از طرفي بسط و گسترش نظامهاي حكومتي بر مبناي مشاركت و حضور د يگران در قرون اخير، بيانگر اين موضوع است كه با پيشرفت و تحول اين علم ضرورت توجه به عامل نيروي انساني در سازمان اهميت بيشتري پيدا كرده و مسائل سازماني، تغييرات سريع محيط بيروني و دروني سازمان و احساس تعلق و تعهد در كاركنان، ضرورت همكاري و مشاركت فكري و جسمي همه افراد جامعه را ايجاب مي‌نمايد. مهمترين مساله در همه كشورهاي جهان سوم و كشور ما دستيابي به يك چهارچوب و يا الگوي مديريت مبتني بر شرايط خاص جامعه است كه بتواند جوابگوي نيازهاي اقتصادي، اجتماعي و تكنولوژيك جامعه باشد. مشاركت و مشورت، نظرجويي و رايزني در فرهنگ غني اسلامي و تاريخ كهن ايراني جايگاهي بس والا دارد.

از جمله پيش‌نيازهاي مديريت مشاركتي عبارتنداز:

1. زمان كافي براي مشاركت

2. برتري بهره‌هاي احتمالي بر زيانهاي احتمالي

3. در ارتباط با دلبستگي كاركنان

4. توانايي كاركنان در انجام وظيفه محوله

5. توانايي متقابل در برقراري ارتباط

6. احساس امنيت طرفين در مشاركت

ادامه دارد...